Outfit 17 : 50’s but no one can doubt my voting rights

Εάν ένα πράγμα μου αρέσει στα 50’s είναι η αισθητική εκείνης της περιόδου. Εάν ένα πράγμα σιχαίνομαι από την δεκαετία του ’50, είναι ολόκληρη η δεκαετία.

Τα floral μοτίβα, τα έντονα χρώματα, τα γεωμετρικά σχέδια και τα vague μαλλιά πολλές φορές μου δίνουν την εντύπωση ότι ήταν εκεί για να καλύπτουν την μαυρίλα -κυριολεκτικά και μεταφορικά- που επικρατούσε στα περισσότερα σπιτικά.

Προξενιά που έδιναν κι έπαιρναν, αγωραπωλησίες ανθρώπων που τιτλοφορούνταν χαριτωμένα προίκα, κακοποίηση σε όλα τα επίπεδα, μειωμένες ευκαιρίες μόρφωσης για τις γυναίκες, αμφισβητούμενο δικαίωμα ψήφου και πάνω από όλα εμετικά στερεότυπα και καλά κλειστά μάτια, μυαλά και στόματα.

Ευτυχώς, οι αγώνες των ανθρώπων που αγαπούσαν την πρόοδο έδωσαν καρπούς και σήμερα μιλάμε για μια βελτίωση όσο αφορά τόσο τα δικαιώματα των γυναικών, όσο και των ανθρώπων όλων, σε ένα μεγάλο βαθμό. Φυσικά, υπάρχουν αρκετά ακόμα που πρέπει να κατακτηθούν αλλά αυτό είναι μια άλλη κουβέντα.

Στην παρούσα φάση ήθελα να εστιάσω στην ρομαντικοποίηση εποχών για τις οποίες δεν ξέρουμε απολύτως τίποτα και δε θα θέλαμε να ξέρουμε, απλά και μόνο επειδή τα ρούχα ήταν cute, (ή απλά και μόνο επειδή είμαστε καταδικασμένοι να μείνουμε incels και θεωρούμε ότι αν ζούσαμε στο ’50 θα μας κάθονταν όλες υπό την απειλή ξύλου).

Η παρελθοντολαγνεία είναι μια τάση των δύστυχων καιρών που ζούμε, καθώς οι κοινωνίες που βρίσκονται σε κρίση τείνουν να συσπειρώνονται γύρω από δοκιμασμένες και συντηρητικές νόρμες.

Ή μπορεί να είναι εν μέρει κι αποτέλεσμα των όμορφων, μη αληθοφανών ωστόσο, αναπαραστάσεων του παρελθόντος.

Ωραία η Βουγιουκλάκη, ακόμα πιο όμορφη η Καρέζη και σίγουρα πολύ εντυπωσιακή η Καραγιάννη. Μα ρώτα φίλη την γιαγιά ή την πρόγιαγιά σου εάν είχε έστω και μισό κοινό με τα κορίτσια αυτά.

Φαντάσου κάποτε τα εγγόνια σου να ταυτίζουν τη ζωή σου με την ζωή της Beyonce και να νομίζουν ότι βόλταρες στα late twenties σου με λίμο και με παγιέτα απο πάνω ως κάτω.

Αφού μακρυγόρησα αρκετά, ήρθε η ώρα να επιβεβαιώσω την κατηγοριοποίηση αυτού του blog ως fashion blog και να σου παρουσιάσω το εξής συνολάκι:

Ένα φόρεμα που μου θύμισε Ηνωμένες Πολιτείες στις αρχές του ’50 και κυνήγι του αμερικάνικου ονείρου. Φυσικά και λέω βλακείες αναπαράγοντας τις λανθασμένες εικονοποιήσεις και τα ρομαντικά aesthetics γλυκανάλατων ταινιών που αναφέρονται σε εκείνη την χρονική περίοδο.

Γενικά αν αφαιρέσουμε ΟΛΗ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ 50’s, η αισθητική τους είναι κάτι που για μένα τουλάχιστον αποτελεί somehow έμπνευση.

ΜΟΝΟ Η ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ. ΜΟΝΟ.

Έτσι λοιπόν συνδύασα το υπέροχο Molly bracken φόρεμα με μια vintage τσάντα, λευκά γοβάκια και το αυτοσχέδιο χτένισμα βαρελάκι.

Ο σύγχρονος σκελετός των γυαλιών ηλίου μου είναι εκεί για να μου θυμίζει πως ευτυχώς απλά προσποιούμαι ότι ζω στα 50’s και κάποια ανώτερη δύναμη με φύλαξε και δεν γεννήθηκα όντως τότε.

Γιατί όχι λευκές γόβες, αμφιβάλλω αν θα μπορούσα να έχω παπούτσια γενικά.

Η μούχλα στο μπαλκόνι αποτελεί προϊόν δικής μου άγνοιας καθώς και αποτέλεσμα διαφορετικών προτεραιοτήτων που έχω θέσει στην ζωή μου. Μάντεψε. Το να ασβεστώνω το μπαλκόνι δεν είναι σίγουρα μέσα σε αυτές.

Χμμμ άλλη μια πτυχή της καθημερινότητας μου, η οποία θα επέφερε βαρύ σχολιασμό και κατακραυγή πίσω στα 50’s.

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, σταμάτα να ρομαντικοποιείς παλιότερες δεκαετίες εξαιτίας της αισθητικής τους. Δεν σε εξελίσσει και μπορεί να σε βγάλει σε επικίνδυνα μονοπάτια. Ωραία είναι τα ρούχα της μεταπολεμικής περιόδου. Όχι η περίοδος καθαυτή.

Φιλάκια!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: