Outfit 37: 00’s but I have some sense of style

Μέχρι στιγμής, αν έπρεπε να ξεχωρίσω τις τάσεις και τα aesthetics κάποιας δεκαετίας ως τα χειρότερα που έχουν περάσει ποτε, θα διάλεγα να κράζω για πάντα τα 00’s.

Κακογουστιά, γραμμές που δεν θα κολάκευαν ούτε τη Gigi Hadid, χαμηλοκάβαλα και σκισμένα τζιν, κολλητά μέχρι αηδίας μίνι φορέματα, καμία αίσθηση περί συμπληρωματικών ή ταιριαστών χρωμάτων, είναι μόνο μερικά χαρακτηριστικά της δεκαετίας που …δολοφόνησε την μόδα.

Κοιτώντας τις φωτογραφίες της εφηβείας μου, πολλές φορές αναρωτιέμαι αν ήμουν τυφλή, αδιάφορη ή ακραία κακόγουστη. Ίσως και λίγο wannabe edgy.

Όμως, η αλήθεια είναι ότι ειδικά σε νεαρές ηλικίες, δεν είναι εύκολο να αναπτύξεις και να λανσάρεις το δικό σου προσωπικό στυλ. Ειδικά όταν στην τηλεόραση παίζει κάθε μέρα Hannah Montana, Florecienta και λοιπές μπούρδες που αλλοίωναν κάθε ψύγμα αισθητικής που μπορεί να είχαμε.

Προσωπικά, από τα 00’s δε θα ξεχάσω ποτε μα ποτε τα απαράδεκτα φορέματα που φοριόντουσαν πάνω από τζιν παντελόνι. Το έχω κάνει πολλές φορές και μάλιστα χρησιμοποιώντας την ακόμα πιο απαράδεκτη δικαιολογία ότι έτσι δεν φαίνονταν τα χοντρά μου υποτίθεται μπούτια. Για την ακρίβεια κρυβόταν το thigh gap που δεν είχα (και δεν απέκτησα ποτε).

Σκεπτόμενη όλα αυτά, επιχείρησα να φτιάξω μια πιο ωραιοποιημένη εκδοχή των 00’s. Ουσιαστικά δοκίμασα να φτιάξω ένα σύνολο που θα φοριόταν στα νέα 20’s, αλλά θα είχε μια υποψία 00’s.

Μακριά αέρινη παντελόνα -ψηλοκάβαλη, καθώς δε θα έβαζα ποτε στο σώμα που έχω, κάτι χαμηλοκάβαλο- και crop top με χιαστί τιράντες.

Επειδή είναι σχετικά δύσκολο να βρω mules που να μπορούν να φορεθούν από μένα και να νιώθω ο εαυτός μου κι όχι η κακια αδερφή της Σταχτοπούτας που προσπαθούσε να χωρέσει το γοβάκι στο πόδι της, επέλεξα τις κλασικές λευκές γόβες μου.

Το τσαντάκι και ο τρόπος κρατήματος του παραπέμπουν στα 00’s. Βασικά το structure των τσαντών τότε, ίσως και να είναι το μοναδικό πράγμα από την δεκαετία, που είναι όντως κάπως όμορφο.

Βέβαια συνυπύρξε με το trend να κουβαλάς μεγάλη ορθογώνια τσάντα σε νυχτερινή έξοδο. Κάτι που καλύτερο θα ήταν να ξεχάσουμε….

Βαθιά μέσα μου πιστεύω πως το μένος που τρέφω για τα 00’s δεν έχει τόσο να κάνει με την αισθητική και τη μόδα, όσο με τα όσα αναγκαστήκαμε να πληρώσουμε και να βιώσουμε εκείνη την εποχή.

Κρίση, αμφισβήτηση και απαξίωση των κόπων, αβεβαιότητα για το μέλλον και κατακρήμνιση κάθε ελπίδας ότι θα ζούσαμε καλύτερα από τους προγόνους μας.

Μέσα στα 00’s «πληρώθηκαν» πολλά πεντοχίλιαρα που πετάγονταν στα μπουζούκια, πολλές ζεμπεκιές επιφανών ατόμων σε μεγάλα κέντρα, πολλά αυθαίρετα τοπικών και μη αρχόντων και φυσικά πολλές σπατάλες και δονκιχωτισμοι της μεσαίας και μικρής αστικής τάξης.(βλ. χρηματιστήριο, άσκοπα δάνεια κτλπ)

Κι όλα αυτά φορτώθηκαν να τα εξοφλήσουν οι επόμενες γενιές.

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, να θυμάσαι ότι σ’αυτή τη ζωή πάντα θα πρέπει να πληρώνουμε κι ένα μέρος των «αμαρτιών» των άλλων. Γι’αυτο φρόντισε οι δικές σου να είναι όσο το δυνατόν λιγότερες γίνεται…

Φιλάκια!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: