Outfit 39: Disneyclub but I am a big girl now

Λοιπόν, κάποτε ήμουν παιδί στα 90’s ξέρω τα έχουμε πει άπειρες φορές. Ξυπνούσα στις 7 τα Σαββατοκύριακα για να δω παιδικά και κυρίως να δω Disneyclub στο Mega.

Μετά από καμία 11ετία έμαθα πως ο ένας εκ των δυο παρουσιαστών έγινε διευθυντής προγράμματος για ένα extra χριστιανικό κανάλι, αλλά προτίμησα να το ξεχάσω και να συνεχίζω να νοσταλγώ το glory των ημερών που έβλεπα το Disneyclub στην καθόλου flat τηλεόραση μας που δούλευε αν την βαρούσες στα πλάγια.

Μέχρι που τον είδα σε μια εκπομπή, να εκφράζει κάποιες απόψεις που μου προξένησαν κάτι σαν εμετό. Ρατσιστικός και ξενοφοβικός οχετός σε ένα άκρως ρατσιστικό, ξενοφοβικό κι ομοφοβικό κανάλι. (ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΓΝΩΜΗ ΜΟΥ ΠΑΝΤΑ Ε)

Childhood ruined. Για άλλη μια φορά.

Οπότε, επιστρέφοντας στο θέμα μας, κι έχοντας εθελοτυφλήσει αρκετές φορές απέναντι στη βρωμιά που κρύβεται πίσω από το brand και τους εμπνευστές της Disney, σκέφτηκα τι θα φορούσα αν πήγαινα στην Disneyland στα 26 μου:

Μια pale pink παντελόνα,ένα t-shirt με τη στάμπα του πιο διάσημου ποντικού στον κόσμο και φυσικά η τσάντα κουτί στο αγαπημένο μου χρώμα.

Στην πραγματικοτητα, δε θα ψηνόμουν ιδιαίτερα να πάω στην Disneyland αφού αν ο δρόμος μου περνάει από το Παρίσι θα προτιμήσω κάποια από τις πολύ πιο ενήλικες και σαφώς πιο διασκεδαστικές επιλογές της πόλης του φωτός. Όσο για την California, δεν είμαι δα και τόσο χαζή να ξοδέψω μια ολόκληρη μέρα μου στην άλλη άκρη της γης για να θαυμάσω το λίκνο των υποσεινήδητων μηνυμάτων και της σύγχρονης δουλείας.

Ορφανές πριγκίπισσες που έπεφταν στα δίχτυα της μοχθηρής μητριάς και τα έβγαζαν πέρα μόνες τους, αφού οι πατεράδες που παντρεύονταν τις αντίστοιχες μητριές, ήταν μονίμως απόντες. Ένα πολύ πετυχημένο Disney μοτίβο που έκανε τον ήδη δύσκολο ρόλο της μητριάς ενός παιδιού κάτι τερατώδες. Πόσες άραγε γυναίκες που βρέθηκαν στη θέση της μητριάς ενός μικρού να είχαν να αντιμετωπίσουν την σκόπελο της κακιάς μάγισσας λόγω του στερεότυπου αυτου.

Οι πριγκίπισσες εν τελει σώζονταν από την δαιμονική γυναίκα, μέσω ενός γάμου με κάποιον κατά προτίμηση πρίγκιπα που μερικές φορές είχε και τάσεις νεκροφιλίας αλλά τι μας νοιάζει αυτό αφού …είχε λεφτά και καθάριζε την γυναίκα του πατέρα μας.

Και κάπως έτσι πέθανε κάθε ψύγμα φεμινισμού.

Το τελευταίο που θα συμπεριλάβω στο rant μου είναι το ψιλουποσεινηδητο μήνυμα ότι υπάρχουν χρήσιμοι και άχρηστοι ενός είδους. Όπως πχ ο Pluto που του φέροντουσαν σαν σκύλο και τον βγάζαν βόλτα με το λουρί, ενώ στον Goofy φερόντουσαν σαν να ήταν άνθρωπος. Κάτι αδιευκρίνιστα ρατσιστικό μου κλωτσάει…

Συνεπώς, αυτό το outfit θα το φορούσα ως Μαρία σε κάποια απογευματινή μου έξοδο χωρίς προοπτικές να γίνει νυχτερινή.

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, ας κρατήσουμε και οι δυο μας κατά νου για μελλοντική χρήση, οτι η ανατροφή ενός παιδιού είναι μια δια βίου, full time, μη αμειβόμενη κι εξαιρετικά απαιτητική εργασία. Για την οποία δεν υπάρχει στην πραγματικότητα καμία σχολή και κανένα σύγγραμμα να σε προετοιμάσει.

Φιλάκια!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: