Outfit 40: Φουλ του φλοραλ

Κάποτε, κάποιος μου είχε πει πως εκτός του ότι δεν έχω καθόλου λαιμό, το άλλο μου αρνητικό είναι ότι η μέση μου είτε προφίλ,είτε ανφας, έχει το ίδιο μέγεθος.

Στην αρχή στεναχωρήθηκα, μετά ξύθηκα λίγο και μου πέρασε. Από τότε όμως δεν σταμάτησα να το σκέφτομαι και είτε συνειδητά, είτε ασυνείδητα να αποφεύγω τα top που καλύπτουν μέχρι και τα collar bones, καθώς και τα σετ ρούχων που τόνιζαν την υποτιθέμενη χοντρή μου μέση.

Μέχρι που δεν ξερω τι ακριβώς συνέβη κι άρχισα να βλέπω τον εαυτό μου στον καθρέφτη όπως ήταν κι αντιλήφθηκα πως όλα αυτά ήταν ένα μάτσο μπούρδες που συνήθως λένε οι άνθρωποι με ανασφάλειες.

Κανένα πρόβλημα δεν έχω με τις ανασφάλειες προφανώς, καθώς δεν πιστεύω ότι υπάρχει άνθρωπος στον πλανήτη χωρίς ανασφάλειες. Πρόβλημα έχω με όσους αντί να κάνουν embrace αυτή την πλευρά της ανθρώπινης φύσης, επιλέγουν να κάνουν προβολή των ανασφαλειών τους σε άλλους, για να νιώσουν λίγο καλύτερα.

Μην συγχρωτίζεστε με αυτά τα άτομα.

Γενικά μην συγχρωτίζεστε με πολλά άτομα αυτήν την περίοδο, αλλά και μετά τον COVID αποφύγετε όπως ο …διάολος το λιβάνι τέτοιους «προβολείς»…

Στο θέμα μας, συνδύασα ένα top που καλύπτει τα collar bones, με μια ψηλόμεση φούστα και το αγαπημένο μου floral pattern και βγήκε κάπως έτσι:

Η φούστα που ανοίγει στο πλάι για να βγάζω το μπούτι μου έξω όταν βγαίνω φωτογραφία έμεινε αρκετό καιρό υποτιμημένη στην ντουλάπα μου.

Μέχρι που σκέφτηκα να συνδυάσω floral με floral κι αποχρώσεις του μωβ, γιατί αν δεν ντυθώ Rapunzel σ’αυτή τη ζωή δεν ξέρω τι άλλο πρέπει να κάνω.

Το Ted Baker τσαντάκι μου είναι από τα αγαπημένα μου πρόσφατα αποκτήματα κι αν δεν το κάνω απόσβεση (προφανως και δεν το πήρα στην αρχική του τιμή) δεν παίζει να βγει από πάνω μου…

Χρήσιμη προσθήκη και τα λεβαντί αγαπημένα μου πλέον πέδιλα.

Outfit το οποίο θα φορούσα την άνοιξη που μας πέρασε αν δεν ήμουν πίσω από μια θυρίδα να κλαίω τη μοίρα μου.

Ίσως όμως να το φορέσω την φετινή άνοιξη πίσω από τη θυρίδα και πάλι, γιατί φυσικά και θα ταυτίσουμε κάθε οδηγία του Π.Ο.Υ με στέρηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων και θα ξεχυθούμε σαν τρελοί στα πάρκα.

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, θα ήθελα να σου πω πως εύχομαι να μη σου στερήσουν ποτέ τα ανθρώπινα δικαιώματα σου όντως. Γιατί αν ποτέ συμβεί αυτό, θα πιάσεις τον εαυτό σου να εύχεται να είχε πάει από COVID.

Φιλάκια!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: