Οι μέρες που δεν περίμενα να έρθουν.

Σήμερα όπως αντιλαμβάνεσαι δεν έχει outfit. Δεν έχει μόδα. Δεν έχει ρούχα και φανταχτερές πόζες. Δεν έχει ούτε καν αυτοσαρκασμό. Σήμερα είμαι μόνο εγώ. Ανεξάρτητη από ρούχα, στυλ και trends.

Σήμερα είναι άλλη μια μέρα που δεν περίμενα να έρθει. Μα ευτυχώς ήρθε. Από τις 7/10/2020 κάτι μέσα μου έπαψε να ουρλιάζει. Τόσο δυνατά.

Ας το πάρουμε όμως από την αρχή.

Ήμουν στο γυμνάσιο. Εκεί που όλοι πάνω κάτω ανακαλύπτουμε τι συμβαίνει γύρω μας. Σε ποιον κόσμο ζούμε. Κάπου εκεί λοιπόν κι εγώ έμαθα ότι πέρα από συντηρητισμό και προοδευτισμό υπάρχει ένα ακόμα σκοτεινό μονοπάτι που ονομάζεται «Ακροδεξιά». Θυμάμαι πολύ συγκεκριμένα έναν συμμαθητή μου, να γράφει πάνω στο θρανίο του τα αρχικά «Χ.Α.». Googlαρα κι έμαθα τι σήμαιναν αυτά τα αρχικά. Κι έφριξα.

«Μα αυτό είναι ναζί, σαν τον χιτλερ» με θυμάμαι να σκέφτομαι. Και γέμισα τα τετράδια μου και τις κασετίνες μου με το τσιτάτο «F@@k Golden Dawn». Οι μεγαλύτεροι μου με καθυσηχασαν, λέγοντας μου ότι αυτά είναι φαιδρά κινήματα με κούφιο περιεχόμενο. Κι ότι δεν πρόκειται να βγουν στην επιφάνεια. Απλά «να προσέχω, να μην τα γράφω αυτά πάνω στα αντικείμενα μου, γιατί τα άτομα που συμμετέχουν στις οργανώσεις αυτές, έχουν λερωμένο ποινικό».

Και ησύχασα. Αλλά πρόσεχα. Όσο φανταζόμουν ότι είναι αρκετό να προσέξει κάποιος.

Κι ήρθε η κρίση. Κι όταν έρχεται μια κρίση, αργότερα έμαθα, ότι οι άνθρωποι συγκεντρώνονται γύρω από ακόμα πιο συντηρητικές από τις προϋπάρχουσες δομές. Τότε δεν το ήξερα. Νόμιζα ότι η φτώχεια ήταν η μόνη συνέπεια αυτής της κρίσης…

Κάπως έτσι έφτασα στο 2012. Εκλογές. Η πρώτη φορά που ψήφισα στη ζωή μου. Το αν ψήφισα σωστά ή όχι θα το δείξει η ιστορία στη συνέχεια της. Μα το ότι οι περισσότεροι συνομήλικοι κι ελαφρώς μεγαλύτεροι μου, ψήφισαν λάθος, θα το έδειχνε η ιστορία μόλις ένα χρόνο μετά. Με έναν τραγικό τρόπο.

Το καζάνι που έβραζε γύρω από το όνομα «Χρυσή Αυγή» το είχα αντιληφθεί. Μα όταν το απόγευμα εκείνης της Κυριακής άκουσα πως μπήκε στη Βουλή, ένιωσα για πρώτη -ίσως και τελευταία- φορά πως ήθελα να φυγω από τη μάταια τούτη χώρα. Και ντροπή μου.

Οι κολυμπήθρες του Σιλωαμ, ελληνιστί τα media, ξέπλεναν ασταμάτητα εγκληματίες που γίναν βουλευτές. Κι ένιωθα σαν την τρελή του χωριού.

Η ζωή συνέβη κι είχα όμως να ασχοληθώ με το μέλλον μου. Κι έπρεπε να βάλω σε pause τις ανησυχίες και τους προβληματισμούς μου. Είχα να βάλω σε pause ολόκληρη την ύπαρξη μου για να επιβιώσω το 2013.

Κι η ζωή συνέβη ξανά. Κι η τύχη, μαζί με τους κόπους μου, μου χαμογέλασαν. Είχα περάσει στις πανελλήνιες. Τις δεύτερες. Ακριβώς εκεί που έπρεπε να είμαι. Κι η ζωή βγήκε από το pause και μπήκε στο play.

Όλα χαρούμενα, όλα όμορφα, ω τι ωραίος ο κόσμος γύρω μου με τα ιδανικά και τις αξίες.

Μέχρι που άνοιξα τα μάτια μου κι είδα τι συνέβαινε όλη την χρονιά που απουσίαζα. Εκεί πρέπει να ήταν κι η πρώτη φορά που ένιωσα άσχημα για τα παιδιά που υποθετικά ακόμα φέρνω στον κόσμο. Τι θα τους έλεγα; Ότι η μαμά ήταν η γέννα της γενιάς του Πολυτεχνείου που βοήθησε το φίδι του ναζισμου να αναδυθεί και πάλι; Κι ακόμα δεν είχα δει τίποτα.

18 Σεπτεμβρίου 2013. Μια μέρα σαν όλες τις άλλες. Αδιάφορη. Είχα ένα χτυπημένο άκρο και πονούσα λίγο. Μα είχα μια φοιτητική ζωή να σνοίγεται μπροστά μου. Κι έτσι ο πόνος δεν με χαλούσε τόσο. Ήμουν στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου. Βάλαμε το ραδιόφωνο να παίζει. Και τότε άκουσα την έκτακτη είδηση. Την άκουσα πολύ πολύ προσεχτικά.

Τον Παύλο Φύσσα τον έμαθα αφού δολοφονήθηκε άγρια. Η μουσική του με έβρισκε αδιάφορη. Όπως και το γενικότερο μουσικό genre που ανήκε. Ακόμα με βρίσκει. Καθόλου αδιάφορη όμως δεν με βρήκαν τα λόγια που εκστόμιζε ο εκφωνητής της είδησης.

Μια απίστευτη βουβή κραυγή με κυρίευσε. Ήθελα να ανοίξω την πόρτα, να πεταχτώ έξω από το αμάξι και να ουρλιάζω «ΕΙΝΑΙ ΤΕΡΑΤΑ, ΕΙΝΑΙ ΚΤΗΝΗ,ΕΙΝΑΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ». Σαφώς δεν το έκανα. Δε θα το έκανα ποτε. Γιατί εγώ δεν είμαι ούτε Μάγδα, ούτε Παύλος, ούτε ένας από το πλήθος που ήταν έξω από το εφετείο. Εγώ είμαι η δειλή Μαρία. Και πάντα θα είμαι. Όπως είμαστε κι οι πιο πολλοί. Δυστυχώς.

Τον είχαν σκοτώσει. Οι φασιστες. Όπως λέει και το τραγούδι. «Ανάθεμα την ώρα, κατάρα στην στιγμή σκότωσαν οι φασιστες το γελαστό παιδί». Μα αμφιβάλλω αν ήταν γελαστό παιδί ο Φύσσας. Πόσο γελαστός να είσαι όταν επι χρόνια μάχεσαι με το φασισμό; Γιατί αυτό ήταν. Ένας περήφανος αντιφασίστας.

Οι φασιστες λοιπόν σκοτώνουν. Ξεδιάντροπα. Χωρίς έλεος. Με μαχαίρια. Κι όχι μόνο…

Οι μέρες που ακολούθησαν σκοτεινές. Ο φόβος με κυρίευε μέρα με τη μέρα. Μέχρι που όλο αυτό άρχισε να ξεχνιέται. Να σβήνει. Κι η ελπίδα να βγει κάτι καλό από την πολύκροτη αυτή δικη, μηδαμινή.

Η Μαρία συνέχισε να μεγαλώνει. Να κάνει άπειρες παραχωρήσεις και πολλούς συμβιβασμούς. Να βρίσκεται σε παρέες που λέγανε όλο καμάρι ότι διέλυαν τις καλύβες των Πακιστανών, να μπαίνει σε ταξί που της κάνανε διάλεξη για τον καθαρό Ελληνισμό, να ακούει για βρομιάρηδες που θα αλλοιώσουν τον πολιτισμό, να συνάπτει διαπροσωπικές σχέσεις με άτομα που λέγανε «ίσως και να έχει δίκιο η χρυσή αυγή». Να μην μιλάει. Μα να θέλει να ουρλιαξει.

Η αντίσταση μου περιοριζόταν στο να βοηθάω όπως μπορούσα αυτούς τους «βρομιάρηδες τους απαίσιους που ήρθαν να μας αλλοιώσουν τον πολιτισμό», κυρίως υλικά, και να φαντάζομαι ωραίες σκηνές στις οποίες οι φασιστες τρώγανε σκατα.

Σιωπηλά, χωρίς να εξηγώ τους λόγους και κυρίως ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΔΙΝΩ ΜΙΑ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΟΡΙΣΜΕΝΩΝ ΜΕ ΣΦΥΡΟΔΡΕΠΑΝΟ OR SMTH, έφευγα από αυτά τα περιβάλλοντα. Κι ανέπτυξα τεχνικές-τεστ στις οποίες επέλεγα να με πλαισιώνουν άνθρωποι που φώναζαν αυτά που δεν μπορούσα εγώ να φωνάξω.

Έτσι γνώρισα και δέθηκα με τον φωτογράφο της καρδιάς μου. Κάποιες φορές δεν είναι μόνο το physique κι η εξωτερική εμφάνιση που κερδίζουν κάποιον. Ούτε καν η μόρφωση. Είναι ο αντιφασισμος. Είναι η σιγουριά ότι αυτός ο άνθρωπος που έχεις απέναντι σου δε θα ήταν ποτε αντίπαλος σου στον εμφύλιο. Κι η γλυκανάλατη αίσθηση ότι μάλλον στην προηγούμενη ζωή σας που δεν ήσουν τόσο ψάρι, τρεχάτε μαζί να κρυφτείτε μην σας πάρουν οι σφαίρες στα Δεκεμβριανά.

Και κάπως έτσι έκανα το πιο γενναίο -ΓΕΛΑΩ- πράγμα που μπορούσα εγώ να κάνω εκείνη τη στιγμή. Να γράψω.

Να γράψω για το πόσο άθλιο μόρφωμα ή μάλλον καρκίνωμα είναι η Χρυσή Αυγή. Να γράψω για το ποσο ντροπή και θυμό ένιωσα όταν άκουσα το «Που είναι ο Παύλος σου τώρα». Να γράψω για μια ορφανή μητέρα με χιλιάδες παιδιά.

Επώνυμα. Μα φοβισμένα. Γιατί δεν ξέχασα πως «αυτοί έχουν λερωμένο ποινικό, δεν τους πειράζει να το ξανάλερώσουν».

Και μετά σταμάτησα. Γιατί στέρεψα. Γιατί αυτά που έγραφα τα διάβαζαν μόνο όσοι ήδη συμφωνούσαν μαζί μου. Κι έτσι από τότε μοιράζομαι τις σκέψεις μου με τους ανθρώπους μου. Και τα outfit μου με τους ξένους.

Δεν λέω ότι είναι το σωστό. Μα εγώ την συγκεκριμένη χρονική στιγμή δεν έχω ούτε χρόνο, ούτε διάθεση να κάνω τα φίδια ανθρώπους. Περιορίζομαι στις μεταξύ σοβαρού κι αστείου μπηχτές. Όμως υπάρχει και κάτι ακόμα που μπορούμε να κάνουμε εμείς οι …flight αυτού του κόσμου.

Όμως πρώτα ας πάμε στην αναπάντεχη μέρα. 7/10/20. Πάντα μου άρεσε το φθινόπωρο.

Δουλειά. Όπως κάθε μέρα. Μα σκρολαρα διαρκώς. Οι εικόνες έξω από το εφετείο που ήδη κυκλοφορούσαν, με έκαναν να ανατριχιάζω.

Δάκρυα κρατιοντουσαν. Ανυπομονούσα. Ώσπου η πιο δυνατή γυναίκα που έχω δει ποτε μου, βγήκε και το είπε: ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕΣ ΓΙΕ ΜΟΥ!

Και τα δάκρυα σταμάτησαν να κρατιούνται. Δεν το πίστευα. ΚΕΡΔΙΣΑΜΕ. Ναι ναι πρώτο ενικό. Γιατί κι εγώ κέρδισα. Κι εσύ και όλοι μας. Ξεβρωμισε λίγο ο τόπος.

Ακολούθησε το βίντεο με την «πολεμική ιαχή» στο άκουσμα ότι η χρυσή αυγή είναι εγκληματική οργάνωση. Μια ιαχή που δεν έβγαινε από στόματα ανθρώπων μα από τα έγκατα των ψυχών τους. Γιατί εκείνη τη μέρα στις 7/10/2020, για πρώτη φορά στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης, τσαλακώθηκε ο φασισμός. Ανεπανόρθωτα. Κι οι ψυχές ζώντων και νεκρών που φοβήθηκαν, πληγώθηκαν και δολοφονήθηκαν από το φασισμο ενώθηκαν σε μια ιαχή γεμάτη οργή και ανακούφιση ταυτόχρονα.

Αν είσαι κι εσυ λοιπόν από αυτούς που το αντανακλαστικό τους λέει flight σε κρίσιμες στιγμές, απομακρυνσου από κεινο τον φίλο/χώρισε από κεινη την σχέση που λέει ότι καλά τα λέει η χρυσή αυγή, διέκοψε κάθε σχέση με τον θείο που θεωρεί ότι μας χρειάζεται ένας Παπαδόπουλος, πες στον ξενοφοβικό ταξιτζή να σταματήσει να κατέβεις, σήκω και φύγε από μπροστά του όταν ο νεοναζί συνάδελφος/αφεντικό αρχίσει πάλι τις μαλακιες, απομόνωσε τον φασίστα της γειτονιάς σου. Σταματα να κρίνεις αρνητικά τον γνωστό σου εκείνον τον αθυρόστομο που κατεβαίνει στις πορείες και λέει δημόσια ότι «τούτοι χρειάζονται φωτιά και τσεκούρι». Γιατί μπορεί να του κόψεις τα φτερά και μεγαλώνοντας να γίνει ΝουΔουλης. Με μια προταση. Γύρνα την πλάτη σου στον φασισμό, και ώθησε τους γύρω σου να γυρίσουν την γροθιά τους απέναντι του.

Δεν βγάζει πολύ νόημα το άρθρο. Μα έπρεπε κάπου να τα πω.

Γιατί αυτές τις μέρες που δεν περίμενα ποτε να έρθουν νιώθω την ανάγκη να βγω και να φωνάξω στους δρόμους ότι κερδισαμε. Μα φοβάμαι. Ακόμα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: