Outfit 56: I inherited a gallery in Paris but I’m not even french

Πριν από αρκετά χρόνια, είχα κι άλλα ενδιαφέροντα πέρα από το να φωτογραφίζω τι φοράω και να γράφω εξυπνάδες στο WordPress, σχολιάζοντας αυτά που εγώ η ίδια φόρεσα.

Θα μπορούσε να πει κανεις, ότι στα νιάτα μου, ίσως και να ήθελα να γίνω ζωγράφος λίγο παραπάνω απ’ότι ήθελα να γίνω χειρουργος. Μετά φυσικά και κατάλαβα πως και τα δυο επαγγέλματα είναι τελείως άσχετα με μένα -ευτυχώς τόσο για την τέχνη, όσο και για την χειρουργική-.

Το χειρουργός ίσως και να μην είναι της παρούσης να το αναλύσω και να πω γιατί και πως μου μπήκε αυτή η ιδέα στο μυαλό, καθώς ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν έβλεπα τα χέρια μου που δεν μπορούσαν να τραβήξουν ούτε μια ευθεία γραμμή.

Για το δεύτερο όμως, υποθέτω, πως μου την είχε βαρέσει η σχετικά καλή μου ζωγραφική ικανότητα και κυρίως τα βιβλία για διάφορους ζωγράφους που διάβαζα.

Γιατί τότε προφανώς και δεν μπορούσα να αντιληφθώ ότι είναι κάτι διαφορετικό η πραγματική ζωή/ρουτίνα από τη βιογραφία. Συνεπώς, είχα την εντύπωση ότι οι ζωές των ζωγράφων ήταν γεμάτες από επιτυχίες, χρώμα, έμπνευση, καλες στιγμές, όμορφα μοντέλα να ποζάρουν και φήμη.

Γρήγορα το -ας πουμε- ταλέντο μου άρχισε να με εγκαταλείπει καθώς τα δάχτυλα μου ήταν απασχολημένα να λύνουν ασκήσεις φυσικής και μαθηματικών για το σχολείο κι αργότερα για τη σχολή και τώρα πλέον έχουν αφοσιωθεί στην εκτέλεση συνταγών και στην παραγωγή γαληνικων σκευασμάτων.

Μα ακόμα και τώρα μου αρέσει να διαβάζω για τους διάσημους ζωγράφους που έκαναν λίγο πιο όμορφο τον κόσμο που κληρονομήσαμε. Αν μπορούσα να ξεχωρίσω κάποιους ως τους αγαπημένους μου, θα επέλεγα τον Βαν Γκογκ και τον Ανρί Ματίς. Τα χρώματα, ή για την ακρίβεια το πανυγήρι των χρωμάτων που χαρακτηρίζει τα περισσότερα έργα τους, είναι αυτό που με κερδίζει ακόμα περισσότερο κι από την αισθητική τους.

Αν δεν έκανα το επάγγελμα που κάνω τώρα και δεν είχα τόσο ανεπτυγμένο το αίσθημα της προσφοράς στους ανθρώπους, θα ήμουν άλλος άνθρωπος. ΑΝ ΗΜΟΥΝ ΛΟΙΠΟΝ ΑΛΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ, ίσως λιγότερο αλληλέγγυος και πιο απομακρυσμένος από την επιστήμη, θα ήθελα να έχω μια γκαλερί.

Στο σημερινό outfit λοιπόν, κληρονόμησα μια γκαλερί στο κέντρο του Παρισιού, μα δεν είμαι καν Γαλλίδα. Κάνω την πρώτη μου έκθεση ως ιδιοκτήτρια και ο ζωγράφος που εκθέτει έχει αναγεννησιακά aesthetics. Εγώ φοράω αυτά:

Αυτό το πανέμορφο Milkwhite φόρεμα με τα gargoyles, είναι ό,τι πιο φωτεινό και ταυτόχρονα γκροτέσκο θα μπορούσα να φανταστώ.

Σκέφτηκα να σπάσω κάπως την αυστηρότητα προσθέτοντας μποτάκια, μιας που και οι βάτες, αλλά και τα μοτίβα θυμίζουν αρκετά Notre Dam.

Η τσάντα κυκλοεξάνιο, είναι εκεί για να μου θυμίζει, στο σύμπαν του outfit προφανώς, ότι πριν πάρω την γκαλερί στα χέρια μου, ήμουν μια ταπεινή φοιτήτρια χημείας κάπου στην Ευρώπη.-Αυτό το σεναριακι πρέπει κάπου να το έχω διαβάσει στο μεταξύ-

Στο πραγματικό σύμπαν λάτρεψα τόσο αυτό το φόρεμα που θα ήθελα να το κλωνοποιήσω και να το φοράω όλη μέρα, κάθε μέρα.

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, δεν έχω κάποιο ηθικό δίδαγμα να σου περάσω με τη μορφή τσιτάτου, απλά θα πω ότι θα ήταν ενδιαφέρον αν διαβάζαμε για την τέχνη λίγο παραπάνω.

Φιλάκια!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: