Outfit 66: Freshman vs Graduate

Κάποιες φορές σκέφτομαι ότι τα πράγματα για μένα θα μπορούσαν να ήταν ακόμα χειρότερα σ’αυτην την πανδημία.

Πέρα από το να ήμουν υγειονομικός που έρχεται σε άμεση, χωρίς διαχωριστικά, επαφή με ασθενείς COVID, ένα άλλο φρικιαστικό σενάριο θα ήταν να είμαι φασαία -google it-.

Ξέρεις εκείνη η κατάσταση στην οποία είναι φυσιολογικό να βρίσκεσαι αν είσαι 16-20 χρονων, αλλά σούπερ τοξικό εάν πλησιάζεις τα τριάντα. Εκείνη η φάση που κρίνεις τα πάντα και τους πάντες, έχεις να πεις για όλα κάτι, κάνεις αντίσταση κι αντάρτικο σε πράγματα που δεν υπάρχει λόγος, που οι σκέψεις σου είναι πολιτικά αχρωμάτιστες μεν, κατά του «συστήματος» που δεν ξέρεις καν τι είναι δε. Που ρομαντικοποιείς την αεργία και την σπατάλη του οικογενειακού εισοδήματος. Που γενικά ρομαντικοποιείς ο,τιδήποτε κάνεις για να μην δεις κατάμουτρα την πραγματικότητα.

Αυτοί που βρίσκονται λοιπόν σ’εκεινη την κατάσταση, ονομάζονται φασαίοι.

Έτσι λοιπόν ήμουν κι εγώ ως πρωτοετής. Πίστευα ότι θα πάω και θα βρω τεράστιες βιβλιοθήκες γεμάτες μόρφωση και γνώση, ότι θα βγω από το πανεπιστήμιο μεγάλη και τρανή επιστήμονας. Ότι θα συναναστρέφομαι intellectual ανθρώπους με τους οποίους θα συζητάμε για τέχνες, πολιτισμό και φιλοσοφία.

Μετά όμως την τέταρτη φορά που χρειάστηκε να φωνάξω «Μπάρμπα Κώστα ένα πρωί, ένα βράδυ μετά το φαγητό αυτό το χάπι και το βράδυ πριν ξαπλώσεις το άλλο», μετά που κατάλαβα ότι μια μέρα ο «κυρ-Γιώργος» που συμπαθούσα δε θα ξανάρθει γιατί ο καρκίνος του έφαγε τα σωθικά, μετά από αρκετές φορές που αντιλήφθηκα ότι οι νέοι αρρωσταίνουν και πολλές φορές πολύ βαριά, μετά που είδα ΑΜΚΑ ανθρώπων που είχαν γεννηθεί μετά το ‘70 να πηγαίνει σετ με διαγνώσεις που η γιαγιά μου ποτε δεν είχε, και κυρίως μετά που είδα πως βγαίνανε τα λεφτάκια που σαν φοιτήτρια ξόδευα σε κρασιά-πετρέλαια, άλλαξα.

Είναι ωραίες οι σφαλιάρες που μας επιφυλάσσει η ζωή μερικές φορές. Τονωτικές. Αφυπνιστικες. Και αν για ένα πράγμα χαίρομαι, είναι ότι η πανδημία με βρήκε ήδη σκληρά εργαζόμενη και πραγματικά ενηλικιωμενη.

Για να πάω όμως τώρα στο θέμα του outfit, θα σου πω ότι πέρα από τις δήθεν εναλλακτικές απόψεις, στα 19 μου, προσπαθούσα να έχω και δήθεν εναλλακτικό στυλάκι. Δήθεν γιατί προσπαθούσα παρα πολύ να ανήκω στη μάζα που δεν ανήκει στη μάζα. Γι’αυτο κι έχω εξαφανίσει αρκετές φωτογραφίες από εκείνη την ηλικία.

Αν ήμουν ομως πάλι πρωτοετής και με κάποιον τρόπο είχα τα μυαλά του τώρα, θα επέλεγα να ντύνομαι κάπως έτσι:

Ναι μεν με εναλλακτική διάθεση, γι’αυτό άλλωστε και οι knee-high κάλτσες, αλλά διατηρώντας την προσωπικότητα μου. Δε θα ξαναεμπαινα ποτε στην λούπα του «φόρα όλο μαύρα για να φαίνεσαι intellectual», και φυσικά ποτέ μα ποτέ ξανά στην αγαπημένη λούπα των φασαίων «μην φοράς μάρκες, γιατί έτσι γίνεσαι θύμα του καπιταλισμού». Well, ο,τι φτιάχνεται από το λαό, προορίζεται για το λαό.

Επίσης, το αν βάφεις ή όχι τα μαλλιά σου, αν βγάζεις ή όχι τα φρύδια σου, αν βάφεις/δε βάφεις τη μούρη σου, δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να προσδιορίσει τις πεποιθήσεις σου. Get over it!

Το chic mess φόρεμα, μου άρεσε πάρα πολύ. Ιδιαίτερα οι λεπτομέρειες στα μανίκια. Οι ελαφριές κίτρινες αποχρώσεις με έπεισαν ότι ταίριαζε απόλυτα με αυτήν την ζώνη και την mini τσάντα μου.

Στην παρούσα όμως ηλικία μου θα διάλεγα να φορέσω κάπως διαφορετικά το ίδιο φόρεμα:

Χωρίς ζώνη γιατί είχαμε κι έχουμε lockdown και για μερικούς σημαίνει όλη μέρα τρέξιμο άρα και απώλεια κιλών, άρα και απουσία ανάγκης να δείχνουμε πιο αδύνατοι απ’ότι ήδη είμαστε.

Με μποτάκια γιατί πρέπει να πείθουμε ότι αυτή είναι η ηλικία μας, αυτή που γράφει στην ταυτότητα κι όχι μείον δέκα χρόνια.

Και με λυμένο μαλλί γιατί η μάσκα αφήνει κάποια κατάλοιπα στα αυτάκια.

Με το ίδιο όμως υφάκι χιλίων καρδιναλίων γιατί κάποια πράγματα δεν μπορούν να αλλάξουν ποτέ και σ’ενα βαθμό οφείλονται στο σχήμα του προσώπου.

Το μοντγκομερι παλτό παραμένει ίδιο. Γιατί στην πραγματικότητα τα φωτογράφισα ίδια μέρα κι ώρα.

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, να ξέρεις ότι η εναλλακτική δηθενιά έχει ημερομηνία λήξης σαν αυτήν που έχουν τα καλλυντικά. 12-24 μήνες μετά το άνοιγμα ή 3-6 μήνες μετά που πιάνεις δουλειά… Μετά το πέρας αυτών τόσο τα καλλυντικά, όσο κι η δηθενιά γίνεται επικίνδυνη.

Φιλάκια!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: