Outfit 67: The autumn which lasted 10 months

Δε θέλω να σταθώ στο ότι είμαστε κι επίσημα Μπέργκαμο. Γιατί κουράστηκα κάθε μέρα να ζω σ’αυτο.

Μόνο δυο μικρές σημειώσεις θέλω να κάνω. Η μια είναι ότι με εντυπωσιάζει στα αλήθεια ότι οι άνευ πτυχίου οικονομολόγοι του 2009 έγιναν τώρα άνευ πτυχίου γιατροί, νοσοκόμοι και νομοθέτες. Κάποιες μέρες είναι και δημοσιογράφοι, ενώ στο μέλλον θα γίνουν και εμβολιολογοι.

Είναι απίστευτο το πόσα έχουν να πουν οι άνθρωποι για πράγματα που δεν γνωρίζουν…

Η άλλη σημείωση που θέλω να κάνω είναι ότι το σύνδρομο «όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια» καλά κρατεί. Τι θέλω να πω;

Η ελληνική κοινωνία πιέζει τα τέκνα της από τα γεννοφάσκια τους να γίνουν επιστήμονες,δικηγόροι, μηχανικοί κτλπ, χωρίς να υπολογίζει πάντα τις δυνατότητες των τέκνων. Συνεπώς, όταν το παιδί μας δεν γίνεται γιατρός επειδή ίσως να μην ήταν ποτε ικανός να γίνει γιατρός, αυτομάτως όλοι οι υπόλοιποι γιατροί του κόσμου είναι άχρηστοι, ανίδεοι, ψεύτες, χρηματίζονται, υπεξαιρούν, κωλοβαρανε κτλπ. Και κάπως έτσι στην ανάγκη μας να παρηγορήσουμε τον εαυτούλη για την αποτυχία του παιδιού μας να εκπληρώσει τα δικά μας όνειρα, υποβαθμίζουμε όποιον τα έκανε πραγματικότητα…

Αφήνω πίσω όλα αυτά και θα σου πω για το δικό μου παιδί. Όχι, ακόμα δεν έχω ανθρώπινο παιδί, αλλά έχω ένα πανέμορφο γερμανικό ποιμενικό. Μεσήλικο. Που όμως δεν κινδυνεύει από COVID-19. Για κανένα λόγο.

Πήρα λοιπόν το παιδί μου και βγήκαμε για μια ειλικρινή μετακίνηση 6!

Επειδή το κρύο στην βόρεια Ελλάδα είναι σαν τον COVID-19, δεν αστειευται δηλαδή, επέλεξα να φορέσω αυτό το oversized ζεστό πουλόβερ για να προστατευτώ από το κρύο και την KN95 για να προστατευτώ από το θάνατο.

Στη συνέχεια παρατήρησα ότι το outfit μου άρεσε πάρα πολύ, οπότε αποφάσισα να βγάλω μερικές φωτογραφίες χωρίς να με πηγαίνει βόλτα ο Φώκος(έτσι λένε τον σκύλο μου).

Συνδύασα το πουλόβερ με ένα πολύ απλό κολάν και με τα αρβυλάκια μου που συνήθιζα να τα φοράω στα χιόνια, μα όσο περνάνε τα χρόνια όλο και λιγότερο ανθεκτική στο κρύο γίνομαι.

Η τσάντα μου που έχει σχέδιο σοκολατακι ταιριάζει τέλεια χρωματικά με το πουλόβερ μου και τα γυαλιά σε συνδυασμό με τη μάσκα με κάνουν να νιώθω τελείως αποσυνδεδεμένη από τη δυστοπία στην οποία ζω.

Για λίγη ώρα.

Ελάχιστη.

Όταν γύρισα σπίτι, κατάλαβα ότι μάλλον το συγκεκριμένο outfit δεν είναι και το καλύτερο για βόλτα σκύλου τέτοιων κυβικών. Και μάλλον έκανα πολύ καλά που προτιμούσα τόσα χρόνια φόρμες για αυτές τις εξόδους.

Μα θα το φορέσω κάποιο φθινόπωρο που δε θα διαρκέσει 10 μήνες. Κάποιο φθινόπωρο που θα τα θυμάμαι αυτά και θα γελάω. Ή θα μειδιάζω. Αρκεί να φτάσω μέχρι εκείνο το φθινόπωρο…

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, να προσέχεις. Γιατί οι σκέψεις κι οι προσευχές μας έχουν ήδη μετατραπεί σε θρήνους…

Φιλάκια!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: