Outfit 72: New Year’s resolution: Be able to get a COVID-19 vaccine

Θυμάμαι κάποτε όταν ξεκινούσε η νέα χρονιά συνήθιζα να γράφω στόχους για το επόμενο έτος οι οποίοι ήταν του τύπου: να χάσω 5 κιλά, να περάσω 7 μαθήματα, να μαζέψω λεφτά για να πάρω το νέο iPhone κτλπ

ΜΠΟΥΡΔΕΣ

Το 2020 ήρθε για να μου μάθει τι σημαίνει φόβος, αήττητη βλακεία και φόβος από την αήττητη βλακεία. Μου έμαθε όμως και τι είναι σημαντικό στη ζωή.

Όχι, όχι δεν είμαι από αυτούς που θα σου πούνε ότι ζωή είναι οι στιγμές που σου κόβουν την ανάσα, ούτε ότι η ζωή είναι οι άνθρωποι που έχεις δίπλα σου, οι επιλογές σου κι άλλες inspirational αηδίες. Ζωή είναι πρώτα απ’όλα και πάνω από όλα η υγεία.

Αν και σπούδαζα χρόνια πάνω στην υγεία, αν και δούλευα επίσης χρόνια πάνω στον τομέα αυτόν, ποτέ άλλοτε η ευχή για υγεία δεν μου είχε φανεί τόσο σπουδαία.

Ίσως γιατί μου άρεσε να εθελοτυφλώ και να επαναπαυομαι στην νεότητα μου, θαρρείς κι αυτή ήρθε για να μείνει.

Ίσως γιατί καταβάθος πίστευα πως «το να μην σου μένει άλλο τόσο» είναι δείγμα γήρατος.

Όμως το 2020 ήρθε για να με χαστουκίσει για τα καλά.

Ευτυχώς.

Ταυτόχρονα το 2020 μου έμαθε και κάτι άλλο. Αρκετά θλιβερό. Μα πέρα για πέρα πραγματικό. Μου έμαθε πως στον καπιταλισμό δεν υφίσταται ποτέ στην πραγματικότητα η έννοια της «υγείας για όλους». Στον καπιταλισμό η αξία της υγειας σου εξαρτάται από τη φορολογία που πληρώνεις.

Αν αυτό αλλάζει δεν το ξέρω. Το μόνο που ξέρω είναι ότι σίγουρα οι θεωρίες συνομωσίας, οι μπαχαλάκηδες και οι «έλα μωρέ τώρα ήταν γέρος θα πέθαινε έτσι κι αλλιώς» αποτελούν το βούτυρο στο ψωμί του άκρατου καπιταλισμού.

Στα resolutions λοιπόν του 2021 θα βάλω μόνο μια βουλιτσα. Κι αυτή λέει: ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΥΓΙΗΣ ΟΤΑΝ ΘΑ ΕΡΘΕΙ Η ΣΕΙΡΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΕΜΒΟΛΙΟ.

Στο outfit τώρα, έβαλα τα καλά μου κι ετοιμάστηκα για το ρεβεγιόν στο σπίτι γιατί ο COVID με έπεισε πως ποτε δεν ξέρεις αν είναι αυτό το τελευταίο ρεβεγιόν της ζωής σου.

Φόρεμα με παγιέτα, φορεμένο σαν σεραφαν, lame μποτάκια και κάλτσες και η ελπίδα να γκαβωθω για λίγο από τα πολλά μπλινκ μπλινκ για να μην βλέπω τις βλακείες που γράφονται.

Επίσης να σημειώσω ότι μέσα στο 2020 κατάφερα να συμφιλιωθώ και να μου αρέσει το μωβ χρώμα μιας που από τύχη διακόσμησα το σπίτι μου σε αποχρώσεις του μωβ.

Ναι το 2020, εκτός από προσευχές και θρήνους μου έφερε και αναπάντεχες μεν, πολυπόθητες δε, αλλαγές.

Το φετινό ρεβεγιόν θα το γιορτάσω με μια έξτρα δόση χαράς. Για να φοβηθεί ο Χάρος.

Τα μούτρα που έχω στις φωτογραφίες, προφανώς και δεν είναι αντιπροσωπευτικά. Μα κρατώ τα δόντια μου επτασφράγιστο μυστικό, μήπως χρειαστεί να δείξω κι αυτά στον Χάρο, στην προσπάθεια μου να τον τρομάξω.

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, να προσέχεις, να προσέχεις, να προσέχεις. Για να μην χρειαστεί να τρομάξουν άλλοι τον Χάρο για σένα.

Φιλάκια!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: