Outfit 76: I would have no luck as a time traveller in this outfit

Λοιπόν. Αν με ξέρεις προσωπικά θα ξέρεις μια περίεργη συνήθεια μου. Πριν δω/διαβάσω/παρακολουθήσω οποιαδήποτε σειρά, βιβλίο, ταινία ή θεατρικό έργο, φροντίζω να έχω μάθει με κάθε λεπτομέρεια το τέλος.

Αυτό το κάνω για τρεις λόγους κυρίως. Πρώτον για να μην δεθώ/συμπαθήσω κανέναν χαρακτήρα που πρόκειται να πεθάνει στα κοντά. Δεύτερον, για να συγκεντρωθώ στην σκηνοθετική/ερμηνευτική/συγγραφική ικανότητα του καλλιτέχνη κι όχι στο «ποιος θα κερδίσει». Τρίτον, γιατί είναι μαθηματικά σίγουρο πως θα αποκοιμηθώ κάπου πριν το τέλος και δε θέλω να μένω με απορίες.

Η συνήθεια μου αυτή εξηγεί και γιατί δεν έχω δει πολλές σειρές. Μια όμως από τις σειρές που έχω δει σε ένα ικανοποιητικό ποσοστό (περίπου το 60% των επεισοδίων) είναι το outlander.

ΦΥΣΙΚΑ ΔΕ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΙΠΟΤΑ.

ΣΧΕΔΟΝ.

Εκτός από το πόσο ωραίος ήταν ο Sam Heughan.

Θυμάμαι και λίγο την πλοκή. Πρόκειται για μια γυναίκα time traveller, που καταλήγει στα ξαφνικά 200 χρόνια πίσω στα μαγευτικά Highlands.

Όμως εδώ δεν ήρθα να συζητήσω πόσο στο τσακ είμαι να κάνω glamorisation τους Σκωτσέζους και τα κιλτ.

Ήρθα για να σου πω μια σκέψη που μου πέρασε από το μυαλό, καθώς φορούσα το συγκεκριμένο outfit. Ποσο περίεργο και δύσκολο θα ήταν άραγε να επιβιώσω αν ξυπνούσα το 1800 με αυτά τα ρούχα:

Το ροζ πλεκτό φορεμα μου έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το puffer jacket που είναι σε φυστικί χρώμα.

Την ίδια στιγμή η τσάντα δίνει το δικό της, ξεχωριστό από τα παπούτσια, ρεσιτάλ.

Σίγουρα για τις εποχές εκείνες θα ήταν θετικό το υπερβολικά λευκό μου δέρμα, μα τα έντονα χρώματα θα τραβούσαν πάνω τους όλα τα βλέμματα μιας κι από τα λίγα που έχω διαβάσει, δεν υπήρχαν τέτοιου είδους χημικές χρώσεις για τα υφασματα.

Την παράσταση θα έκλεβε το γεγονός ότι αν και …μεσήλικη για την εποχή εκείνη, θα είχα όλα μου τα δόντια, το δέρμα μου δε θα ήταν σημαδεμένο από αρρώστιες και θα ήταν αδύνατο να κολλήσω ευλογιά.

Κι αυτός είναι ένας από τους λόγους που αν και οι ταινίες/σειρές εποχής είναι ένα genre που αγαπώ να μισοβλεπω, με εκνευρίζουν. Η ποπ κουλτούρα απεικονίζει τις εποχές πριν τον 20ο αιώνα, μέσα από ανθρώπους που γεννήθηκαν τον 20ο. Καθώς και με τεχνικές και props που κατασκευάστηκαν τους δυο τελευταίους αιώνες. Το αποτελέσμα είναι μια πολύ ωραιοποιημένη εκδοχή του παρελθόντος, ανεδαφική.

Το παρελθόν σε καμία περίπτωση δεν ήταν πιο αγνό και πιο αθώο από τώρα. Πριν τον 20ο αιώνα οι περισσότεροι που λένε ότι «κοίτα τι ωραία φορέματα φορούσαν οι γυναίκες τότε», δε θα είχαν φτάσει ούτε μέχρι το 5ο έτος ζωής.

Και δεν έχω ανοίξει καν την κουβέντα για τα δικαιώματα. Κι ούτε θα το κάνω.

Θα μείνω στον τομέα της υγείας. Και θα τονίσω πως το ότι τώρα στα πρώτα -άντα ακόμα μας αποκαλούν παιδιά και μπορούμε να μιλάμε για το μολις ένα τριτο ζωής που διανύσαμε, το οφείλουμε σε τεράστιο βαθμό στα εμβόλια.

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, να θυμάσαι πως οι εποχές πριν τον 20ο αιώνα είναι συνώνυμες της δυσωδίας, της αρρώστιας και της ανελευθερίας.

Φιλάκια!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: