Outfit 97: This vaccine made me 10 years younger

Κάπου διάβασα ότι δεν υπάρχει άνθρωπος χωρίς σταυρό και Γολγοθά. Θα προσθέσω ότι ανάλογα την εποχή, τη φάση της ζωής του καθενός και τις εξωτερικές συνθήκες οι … «σταυροί» μπορεί να είναι πολλαπλοί κι οι «Γολγοθαδες» πολλοί και διαφορετικοί.

Η αρχή του τέλους κι όχι το τέλος της αρχής, επιτέλους φαίνεται να πλησιάζει. Καθένας μαζεύοντας τα κομμάτια του ή ο,τι του απέμεινε από αυτά, ετοιμάζεται να χαιρετήσει την μετά covid εποχή.

Άλλοι χωρίς αγαπημένα πρόσωπα δίπλα τους, άλλοι εξουθενωμένοι από την πρώτης/δεύτερης/τρίτης γραμμής πάλη, άλλοι με τύψεις, άλλοι με αγανάκτηση μιας που η επανάσταση τους από το πληκτρολόγιο για άλλη μια φορά δεν πήρε τις διαστάσεις που ήλπιζαν κι άλλοι με παντιέρα την βλακεία και την άγνοια τους.

Όλοι -δυστυχώς κατά τη γνώμη μου- θα απολαύσουν από δω και έπειτα τους καρπούς της νίκης της επιστήμης και της ζωής έναντι της ηλιθιότητας και του θανάτου.

Παρόλο λοιπόν που θα πρέπει να συγχρωτιστώ εκ νέου με μπαχαλακηδες, αρνητές και γενικότερα επικίνδυνους, βλέπω και τον προσωρινά δικό μου «Γολγοθά» να τελειώνει. Το πιστοποιητικό εμβολιασμού μου είναι εκεί για να μου θυμίζει ότι πάντα η ζωή κερδίζει στο τέλος κι ότι ακόμα μπορώ να πάρω κάποια κομμάτια της πίσω.

Στην νέα εποχή και ΣΤΗΝ ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ λοιπόν, που οι μάσκες έπεσαν για τα καλά, εγώ είμαι έτοιμη να ζήσω.

Το σημερινό outfit συνδυάζει όλα τα χρώματα που αγαπώ από παιδί έως και τώρα. Συνδυάζει και την ω τόσο κακή παιδικότητα που χαρακτηρίζει το ντύσιμο μου αλλά και την εκρηκτική μου φύση. Αλλά κυρίως περιέχει και κάτι που πάλεψα πραγματικά σκληρά για να το αποκτήσω. Τα λατρεμένα μου αντισώματα. Αυτά απέναντι στον COVID κι αυτά στην ανθρώπινη βλακεία.

Το φόρεμα σε άλφα γραμμή παραπέμπει σε νεαρότερες ηλικίες μου που φορούσα φανατικά τέτοια φορέματα. Ηλικίες που δεν γνώριζα τι θα έρθει. Αλλά παραπέμπει και στο πρώτο μου καλοκαίρι μετά από πολύ καιρό που νιώθω ασφαλής.

Το συνδύασα με τα πολύ όμορφα πέδιλα μου σε φουξ χρωμα. Το χρώμα της Barbie όπως συνήθιζα να το λέω. Τώρα πια μου θυμίζει περισσότερο κάτι γάντια βινυλίου που φορούσα τις μαύρες μέρες στο νέο Μπεργκαμο.

Αλλά αυτή είναι και η … «ομορφιά» της νίκης. Τα χρώματα συνδέονται με νέες αναμνήσεις, οι λέξεις αποκτούν κι άλλες σημασίες. Αναμνήσεις και σημασίες που θα είναι πάντα εκεί να σου θυμίζουν ότι όταν όλες οι πιθανότητες ήταν εναντίον σου εσυ τα κατάφερες.

Οι «σταυροί» μου δεν τελειώνουν εδώ. Ίσα ίσα με το πέρασμα των χρόνων όλο και πιο βαριοί θα γίνονται και θα πολλαπλασιάζονται.

Η πανδημία μέσα σ’ολα τα άλλα μου έμαθε και κάτι ακόμα εξαιρετικά unpopular σαν γνώμη. Ότι η πραγματική μαγκιά, τώρα πια είναι ο φόβος. Ο φόβος που βασίζεται σε αληθινά και τεκμηριωμένα γεγονότα. Οι εποχές του «κάτι θέλουν να μας κάνουν αυτοί» φεύγουν ανεπιστρεπτί. Κι έρχονται να τις διαδεχθούν οι εποχές του «να προσέχουμε μην μας κάνουμε κι άλλο κακό με τις επιλογές μας».

Ανυπομονώ να φορέσω το συνολακι μου και να βγω για καφέ. Με ή χωρίς μάσκα. Να ξαναδώ αγαπημένα μου πρόσωπα. Να αγκαλιάσω συγγενείς και φίλους χωρίς δεύτερες σκέψεις.

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, ας καταλάβουμε όλοι μας για μια φορά ποιο είναι το πραγματικό μήνυμα της αναστασης του Κυρίου και της νίκης του έναντι του θανάτου. Κι έτσι τότε να καταφέρουμε να το μιμηθούμε.

Καλή Ανάσταση!

Φιλάκια!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: