Outfit 98: 90’s called again and asked me to stop idolising them

Κάπως, κατά κάποιον τρόπο, έχω ωραιοποιήσει την δεκαετία που γεννήθηκα στο μυαλό μου. Και κάπως προσπαθώ να διαγράψω από το νου μου ότι η ευημερία της δεκαετίας εκείνης, ευθύνεται για την κρίση που ακολούθησε όσο μεγάλωνα.

Βλέποντας τη νέα γενιά, την gen z συγκεκριμένα, τρέφω ελπίδες ότι θα επιστρέψουμε κάποια στιγμή σε εκείνες τις χρυσές εποχές αλλά με περισσότερο μυαλό στο κεφάλι μας και με λιγοτερα λάθη.

Δεν μπορώ να προσδιορίσω τι ακριβώς με τραβάει τόσο πολύ σ’αυτην την δεκαετία. Ούτε ξέρω αν με έλκει κάτι πραγματικό ή κάτι που έπλασε ο εξάχρονος εαυτός μου.

Θυμάμαι εκείνες τις εποχές σαφώς πιο χαρούμενες, περισσότερο σουρεάλ και λιγότερο δηθεν. Ή μάλλον οι άνθρωποι έπαιρναν λιγότερο στα σοβαρά τους εαυτούς τους.

Όταν φοράω ρούχα που θυμίζουν τον … «δεύτερο χρυσό αιώνα της Ελλάδας», νιώθω ότι αποβάλλω από πάνω μου κάθε ψύγμα μινιμαλισμού.

Κι ο μινιμαλισμός για μένα φαντάζει σαν ένα κοινωνικό κατασκεύασμα που έχει σκοπό να βάλει στην κρεατομηχανή της παγκοσμιοποίησης κάθε ανάγκη για προσωπική έκφραση, ταυτότητα και διαφορετικότητα.

Σήμερα έβαλα κάτι που μου θυμίζει τα ‘90’s και πήγα για έναν απογευματινό καφέ. Νιώθοντας μετά από πολύ καιρό ότι μπορώ να αναπνεύσω ελεύθερα και να κλείσω τα αυτιά μου σε υστερικές αρρωστημένες φωνές για … «μπόλια». Όχι γιατί σταμάτησαν να ουρλιάζουν, αλλά γιατί πλέον δεν μπορούν να με φοβίσουν. Φτάσαμε επιτέλους στην φάση της πανδημίας που οι αρνητές φοβούνται τους εμβολιασμένους κι όχι οι λογικοί άνθρωποι τους συνωμοσιολόγους.

Άλλο ένα καλό των 90’s, τώρα που το σκέφτομαι ήταν αυτή η έλλειψη τεράστιου κόμπλεξ για τους επιστήμονες. Ίσως γιατί οι τωρινοί … «εμβολιολογοι», τότε εκτελούσαν χρέη «χρηματιστών» και φαινόταν να πηγαίνει καλά το εγχείρημα. Όμως τελικά δεν πήγε καλά όλο αυτό κι η αποτυχία πάντα γεννά κόμπλεξ κι ανάγκη απόθεσης ευθυνών σε άλλους.

Για να πάμε στο outfit τώρα, επέλεξα να βάλω αυτήν την Karavan παντελόνα με ένα κοντό τοπ με χιαστι τιράντες που έχω δει να φοράει η Ρέιτσελ στα φιλαράκια.

Τα πέδιλα με χοντρό τακούνι υποθετω ότι εκείνη την δεκαετία ήταν υποχρεωτικά, όπως και οι mini τσάντες που πίστευες ότι θα βγουν από μέσα κινητά λίγο μεγαλύτερα από την τσάντα.

Επίσης ποσο ωραίο outfit να φορέσεις για να πας να ζητήσεις self test στο φαρμακείο της γειτονιάς σου. Αν είχα αυτήν την επιλογή σίγουρα θα το δοκίμαζα.

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, κάνε το εμβόλιο ή πήγαινε να ιδρύσεις μια κοινωνία από ανεμβολιαστους μακριά από τα αστικά κέντρα. Και οι δυο λύσεις με συμφέρουν εξίσου για να συνεχίσω να βγαίνω πιο ήρεμη έξω στα ρεπό μου.

Φιλάκια!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: