Outfit 99: Aesthetics of mediocrity

Θα ξεκινήσω λέγοντας πως δεν είναι καθόλου κακό να έχεις την αισθητική των περισσότερων γυναικών στην ηλικία σου που σου μοιάζουν. Κακό είναι να θεωρείς πως δεν ανήκεις εκεί και να προσπαθείς να κοροϊδεύεις τόσο τον εαυτό σου,όσο και τους γύρω σου ότι είσαι κάτι ακραία διαφορετικό και ριζοσπαστικό, όντας η πρωσοποποιηση της μετριότητας.

Κανένα μίσος για τους μέτριους. Αντιθέτως, η μετριότητα αν διαχειριστεί σωστά, μπορεί να είναι ένα σημαντικό προσόν. Κυρίως όμως η γνώση της μετριότητας είναι το προσόν που κάνει την διαφορά. Και που σώζει κυριολεκτικά και μεταφορικά ζωές.

Πιο συγκεκριμένα γνωρίζοντας ότι είμαι ένας μέτριος συνηθισμένος άνθρωπος δεν ένιωσα ούτε μια στιγμή ότι ο Μπιλ Γκειτς κι οι ισχυροί του κόσμου, θέλουν να με παρακολουθήσουν μέσω ενός εμβολίου ή ενός ιου. Δεν αξίζω τόσα λεφτά και τόση έρευνα για να δούνε τι σκέφτομαι και πως ζω.

Επίσης, έχοντας συναίσθηση της μετριότητας μου, έκανα ότι περνούσε από το χέρι μου για να προστατευθώ από την πανδημία, μιας που ούτε αθάνατη νιώθω, ούτε ατρόμητη.

Τέλος, στις σύγχρονες κοινωνίες η αντίληψη της μετριότητας γεννά τον φόβο. Κι ο φόβος που βασίζεται σε αληθινά δεδομένα είναι η νέα μαγκιά. Γιατί ναι σε σένα μπορεί να συμβεί, εσύ μπορεί να είσαι ο επόμενος και δε διαφέρεις σε τίποτα από τους υπόλοιπους που το έπαθαν.

Επιστρέφοντας στο outfit σκέφτηκα ότι αυτό θα ήταν ένα σύνολο που συνοψίζει τα υπερβολικά «λευκά», ευρωπαϊκά και soft aesthetics μου που έχει κάθε ντεμεκ τύπισσα. Ξέρεις εκείνες που καταδικάζουν τον φασισμό, την πατριαρχία, την ομοφοβία αλλά δεν έχουν κατέβει ποτέ σε πορεία κι η ζωή ήταν αρκετά καλή μαζί τους; Που έχουν κυρίως διαβάσει για αυτά τα θέματα παρα ζήσει. Και που θα ήθελαν έναν πιο δίκαιο για όλους κόσμο, αλλά είναι αρκετά δειλές για να το φωνάξουν; Κι έτσι καταλήγουν να μιλούν πολύ και συνεχώς μόνο για το ένα συγκεκριμένο θέμα για το οποίο έχουν διαβάσει πολύ παραπάνω και αποθέτουν όλες τις ελπίδες τους για αλλαγή εκεί; Ε αυτή είμαι κι εγώ. Που ελπίζοντας ότι οι καλες βελονιτσες θα μπουν σε κάθε μπρατσακι κι οι άνθρωποι εξαιτίας της φουρτούνας του COVID θα κόψουν τις πολλές μαλακιες, ξεχνώ πολλές φορές τα υπόλοιπα χάλια…

Μια από τις αγαπημένες μου παντελόνες σε συνδυασμό με το top με τα puffy μανίκια. Χρώματα της άνοιξης, της αναγέννησης.

Στο pale look έρχονται τα προστεθούν τα λεβαντί πέδιλα μου. Κι αν ήθελα να γίνω πολύ cringe, θα έλεγα ότι σ’αυτα τα χρώματα θα ήθελα να ονειρεύομαι.

Τα αμάραντα λουλούδια είναι το μεγαλύτερο cheat που έχω βρει για την διακόσμηση του σπιτιού. Και ένα από τα πιο όμορφα props.

Αν και το ύφος του outfit, έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το ύφος μου, η αλήθεια είναι ότι αντικατοπτρίζει πλήρως την ενέργεια και την διάθεση μου.

Ένας εναλλακτικός τίτλος θα μπορούσε να είναι ο «Πες μου ότι στα early 20’s σου ήσουν χιπστερ, χωρίς να μου το πεις».

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, κάνε τη χάρη στον κόσμο και βοήθησε τον, έστω και με έναν παραπάνω εμβολιασμό.

Φιλάκια!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: