Outfit 105: Ελληνική μετεμφυλιακή επαρχία χωρίς τοξικότητα

Αν με γνωρίζεις θα ξέρεις την ιδιαίτερη αγάπη που έχω για την ελληνική επαρχία και την αισθητική των δεκαετιών που οι γιαγιάδες μου ήταν σχετικά νεαρές, δηλαδή του 50-60.

Όπως θα ξέρεις και την απέχθεια μου απέναντι σε καθετί που βρωμοκοπαει παρελθοντολαγνεία. Οι παλιοί ούτε πιο αθώοι ήταν, ούτε πιο υγιείς και σίγουρα δεν περνούσαν καλύτερα.

Όσο δε αφορά το θέμα των γυναικών, μπορώ μόνο,ευτυχώς, να φανταστώ την πατριαρχία που τσακιζε καθεμία κι άφηνε ανείπωτες πληγές.

Όπως έχω ξαναπεί οποιαδήποτε αναπαράσταση του παρελθόντος γίνεται από ανθρώπους που έχουν γεννηθεί και μεγαλώσει σε πολύ διαφορετικές και ευνοϊκές συνθήκες σχετικά με τους παλιους. Ακόμα και φαινοτυπικα αν κάποιος παρατηρήσει προσεχτικά, υπάρχουν διαφορες. Άλλη η ανάπτυξη του ανθρώπου με ψωμί με το δελτίο, κι άλλη η ανάπτυξη με Frisolac αντιαναγωγικο.

Γι’αυτο και πάντα προσπαθώ να κρατώ την αγάπη μου για τις ρίζες και το παρελθόν σε ένα πλαίσιο μέσα στο οποίο αντιμετωπίζω το παρελθόν ως σκοτεινό κομμάτι με όμορφη αισθητική.

Στο σημερινό άρθρο, είδα αρκετές φωτογραφίες προγόνων μου σε ασπρόμαυρο, παρατήρησα τις κλαρωτές και λουλουδάτες ρόμπες των κοριτσιών της εποχής και παρατήρησα και κάτι ακόμα που σηκώνει ανάλυση, αλλά όχι εδώ. Την παντελη έλλειψη χαμόγελων από μεριάς των γυναικών σε κάθε φωτογραφία. Σαν να μην επιτρεπόταν…

Ντύθηκα λοιπόν κατι σε γυναίκα της υπαίθρου, στην μετεμφυλιακή Ελλάδα που όμως δεν έχει σκεφτεί ποτε να φάει ποντίκι, και στο Γραμμο θα ανέβαινε μόνο για πεζοπορία. Με λίγα λόγια ντύθηκα σαν την γιαγιά μου αν είχε γεννηθεί στις εποχές του παλιού ΠΑΣΟΚ του ορθόδοξου.

Ψάθινη τσάντα και παντοφλακια γιατί καλή η αγάπη του παρελθόντος αλλά δε θα βγάλουμε και την πέτσα μας με τα καλάθια και τα τερλικια.

Το κόκκινο χρωμα του φορέματος υποθετω ότι για την εποχή για την οποία μιλάω ήταν απαγορευτικό για τις παντρεμένες γυναίκες των αγρών. Μιας που σίγουρα θα θεωρούνταν προκλητικό κι ότι παραπέμπει στους κακούς βρωμιαρηδες κομμουνιστές.

Στην σύγχρονη εποχή το φορεμα είναι ότι πρέπει για να πηγαίνω στη δουλειά. Μια δουλειά που υποθετω τα κορίτσια που ήταν 30 την δεκαετία του ‘50 δε θα μπορούσαν καν να διανοηθούν ότι είναι δυνατόν να κανουν. Έτσι κι αλλιώς τα πανεπιστήμια ήταν για τους πλούσιους και συγκεκριμένα τους πλούσιους άντρες που ήταν ανώτερα μέλη της κοινωνίας.

Όχι πως τώρα η ζωή για τις γυναίκες είναι ρόδινη. Ούτε ότι έχουν ίσα δικαιώματα. Απλά είναι σαφώς πιο υποφερτή κι έχει περισσότερες προοπτικές να γίνει καλύτερη. Αν δεν μας έχουν σκοτώσει/βιάσει όλες μέχρι τότε.

Και κάτι τελευταίο που μου γυρίζει τα άντερα. Οι άντρες που αναπολούν τις γυναίκες του ‘50 ως πιο εργατικές, συνεσταλμενες και family oriented, καλό θα ήταν να δουν λίγο πως ήταν και οι άντρες τους. Γιατί ακόμα και να υπάρχει η γυναικα με τις «αρχές» του ‘50 σίγουρα δε θα διαλέξει τον Τάκη που τα ξύνει στα καφέ, φοβάται μην του αλλοιώσουν το DNA με το εμβόλιο, φέρνει στο τραπέζι λεφτά ίσα με το μισό νοίκι και έχει χαϊδευτεί στη θεα οποιουδήποτε θυληκού κυκλοφορει.

Για να μην αναλύσω τα μετεμφυλιακά συμπλέγματα που ταλάνιζαν τις κοινωνίες.

Το μόνο που μπορώ να αναγνωρίσω στους παλιούς είναι η σχετικά μεγαλύτερη εμπιστοσύνη που είχαν στον γιατρό του χωριού κι όχι στον Τάκη του πανεπιστημίου της ζωής.

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, αν θες να αγαπήσεις τις ρίζες και το παρελθόν σου, πρέπει πρώτα να το χωνέψεις σε όλη του την αθλιότητα.

Φιλάκια!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: