Outfit 112: I was written by Ishiguro

Δεν είναι πολλά τα βιβλία και οι ταινίες που με έχουν καθηλώσει. Όχι επειδή δεν έχω διαβάσει αρκετά, αλλά για τον ακριβώς αντίθετο λόγο. Λίγα λογοτεχνικά τρικ και ελάχιστες ιστορίες μπορούν να με εντυπωσιάσουν.

Ένα από τα βιβλία που διάβασα ξανά και ξανά, είδα την αντίστοιχη ταινία πάνω από 10 φορές και το θέμα του με έκανε να το σκέφτομαι για μέρες είναι το «Never let me go», του Καζούο Ισιγκούρο.

Μια ιστορία επιστημονικής φαντασίας η οποία ξετυλίγεται σε ένα σύμπαν εποχής. Τι είναι όμως αυτό που με συγκλόνισε; Το θέμα της ιστορίας το οποίο κάθε χρόνο που περνάει μοιάζει όλο και πιο ρεαλιστικό.

Εν συντομία, στο σύμπαν του βιβλίου βρισκόμαστε στο 1990+, ο καρκίνος έχει σχεδόν νικηθεί, οι άνθρωποι πεθαίνουν μετά από τουλάχιστον έναν αιώνα ζωής και οι εκφυλιστικές ασθένειες τείνουν να εξαφανιστούν. Όλα αυτά χάρη στη δημιουργία ανθρωπίνων κλώνων, οι οποίοι λειτουργούν σαν αποθήκες οργάνων για τους «κανονικούς» ανθρώπους. Οι κλώνοι μεγαλώνουν σε προστατευόμενο περιβάλλον, ελέγχονται ιατρικά, και στην τρυφερή ηλικία των 18 ξεκινούν να υποβάλλονται σε εγχειρήσεις αφαίρεσης οργάνων.

Κι αν το σενάριο σου φαίνεται ακραίο και εξαιρετικά βίαιο, μπορείς να ψάξεις τι γίνεται εδώ και πολλά χρόνια στην Ινδία. Ή μπορείς να ρωτήσεις ποιος είναι ο μέσος χρόνος αναμονής για μια μεταμόσχευση…

Όμως αυτό δεν είναι άλλο ένα άρθρο που θα εξηγήσω τα αυτονόητα και θα πω ποσο σημαντική είναι η δωρεά οργάνων.

Όμως υπάρχει και κάτι ακόμα που με καθηλώνει στην γραφή του Ισιγκούρο, πέρα από τα ρηξικέλευθα θέματα του. Κι αυτό δεν είναι άλλο από τη δυστοπική αύρα και την σκοτεινή αισθητική των έργων του. Τόσο στο “Never let me go”, όσο και στο «Η Κλάρα και ο Ήλιος», καθώς τα διαβάζω σκέφτομαι τους χαρακτήρες ντυμένους με σκούρα καρο ρούχα. Ξεβαμμένα μαλλιά, καθαρά από κάθε στυλιζαρισμα, μαύρα χοντρά παπούτσια και ανέκφραστα ή έστω συνοφρυωμένα πρόσωπα.

Στο σημερινό POV λοιπόν είμαι ένας χαρακτήρας του Ισιγκούρο.

Το υπέροχο αυτό σεραφαν ήξερα ότι το ήθελα για δικό μου από την πρώτη στιγμή που το είδα. Το χρωμα, το μοτίβο, η υφή, ΟΛΑ!

Τόσο απλό και ταυτόχρονα τόσο όμορφο. Όταν το βλέπω σκέφτομαι στοίβες από χοντρά βιβλία με δερμάτινο εξώφυλλο και σκούρα καφέ έπιπλα. Ζεστό τσάι και θερμοκρασίες κάτω από 5οC.

Ένα φορεμα ταυτόχρονα θερμό και απόμακρο. Μιας άλλης εποχής, ή μιας επερχόμενης πραγματικότητας…

Αν λοιπόν ήμουν χαρακτήρας του Ισιγκούρο θα ήθελα σίγουρα να φορώ αυτό το φορεμα. Ευτυχώς δεν είμαι, ή μάλλον κάνω ότι περνάει από το χέρι μου για να μην γίνω κομπάρσα σε δυστοπικο θρίλερ. ΔΗΛΑΔΗ ΕΜΒΟΛΙΑΖΟΜΑΙ.

Στην πραγματική ζωή, θα το φορέσω παντού. Όχι επειδή ταιριάζει, αλλά επειδή ΕΓΩ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΑΩ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΤΣΩ ΠΑΝΤΟΥ.

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, να ξέρεις ότι όσοι βοηθούν στο να μετατραπούν οι κοινωνίες σε δυστοπίες, το πληρώνουν εξαιρετικά ακριβά…

Φιλάκια!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: