Outfit 115: I’m an undercover zoomer

Σχεδόν δυο χρόνια τρέχω αυτή τη σελίδα και σχεδόν δυο χρόνια έχει μαλλιάσει η γλώσσα μου να μιλάω για την πανδημία, το εμβόλιο και την ανθρώπινη βλακεία.

Όμως κάθε φορά που λέω ότι κουράστηκα, πάντα συμβαίνει κάτι που φέρνει τα πάνω κάτω για άλλη μια φορά και καταλήγω πάλι να μιλάω ότι η πανδημία δε θα τελειώσει αν δεν τελειώσει κι η καραμέλα του αντιεμβολιασμου.

Γι’αυτο δε θα πω ότι κουράστηκα, θα πω ότι πλέον η πραγματικότητα μιλάει από μόνη της, κι οποιος δεν την αντιλαμβάνεται, έχει κάποιο πρόβλημα διανοητικής φύσης.

Στο θέμα μας, θέλοντας να νιώσω ανάλαφρη κι ελεύθερη από ηλίθιες κρατικές υποχρεώσεις όπως το να μοιράζω self test σε ψεκ, και να χώνω μπατονέτες σε μύτες, θέλησα να ντυθώ σαν πρωτοετο.

Όχι όμως πρωτοετο του 2013 που υπήρξα, αλλά πρωτοετο του 2022. Βέβαια το αποτέλεσμα μοιάζει πιο πολύ με κουλ θεια που πασχίζει να κάτσει με την νεολαία.

Όμως εγώ σε αυτό το outfit νιώθω έτοιμη να κατεβάσω το TikTok και να βιντεοσκοπώ τη μέρα μου και τα φαγητά που φτιάχνω, όπως κάνουν οι πολυαγαπημένοι μου zoomers.

Αν ας πούμε ήμουν 18 ξανά, θα ξυπνούσα σήμερα ακούγοντας κάποιο τραγούδι παλιό αλλά εκτελεσμένο σε indie μορφή. Θα ετοίμαζα τον εσπρέσο μου, και θα φόραγα αυτό το πολύ άνετο φούτερ με την πολύχρωμη παντελόνα για να πάω να διαβάσω στο αναγνωστήριο.

Στη συνέχεια, θα γυρνούσα στο φοιτητικό μου σπίτι όπου θα διάβαζα λίγο ακόμα και θα έλιωνα στο νετφλιξ.

Στην πραγματική δικη μου ζωή όμως, το φοράω για να πάω να δω τον ανιψιό και τους γονείς μου. Έχοντας πάντα το τηλέφωνο στο χέρι γιατί όλο και κάποιος θα με πάρει να με ρωτήσει πως να κατεβάσει το πιστοποιητικό αρνητικού διαγνωστικού ελέγχου. Και φυσικά έχοντας κάνει το φόβο δεύτερη μου φύση γιατί τελικά είναι όλα κρούσματα…

Ίσως να σκεφτώ να κάτσω να πιω ένα καφέ και να φάω ένα χαλαρό brunch σε κάποιο μαγαζί, αλλά η σκέψη ότι μπορεί να αγγίζουν το φαγητό μου ανεμβολιαστοι σίγουρα θα με χαλάσει και θα με στείλει σπίτι μου.

Όπου στο σπίτι θα κάνω deep cleaning και θα ολοκληρώσω τις υποχρεώσεις μου για τη δουλειά. Θα δω office, γιατί μόνο με τέτοιες παρανοϊκές εργασίες μπορώ να κάνω relate, και θα πέσω νωρίς για ύπνο.

Και ναι η ενήλικη ζωή είναι απίστευτα μονότονη και κουραστική μα δε θα άλλαζα ποτέ το τι κάνω με οποιαδήποτε κατάσταση που δε θα είχε μέσα την έννοια της εργασίας.

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, να ξέρεις ότι όλα είναι κρούσματα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: